First win!!

Hiii!

Ik vind het wel weer tijd voor een update, ik ben ondertussen al 8 dagen op de campus.
Vorige week vrijdag kwamen we aan op de campus. Alle ouders waren er om hun hockeymeisjes af te zetten, en we konden dus met iedereen kennismaken. Daarna zijn we de sleutels gaan ophalen van onze voorlopige slaapplaats en vervolgens moest ALLES naar de 3de verdieping gebracht worden. Dat was een hele klus, want toen bleek eigenlijk pas hoeveel spullen ik had en hoeveel spullen er van mij thuis bij Rachel lagen. Uiteindelijk waren we redelijk snel klaar en 's avonds waren we bij mijn coaches uitgenodigd om te eten. Het was een pasta buffet (niet heel verassend) maar wel heerlijk! Na het eten hebben we een spelletje gedaan, ik was samen met Rachel en het was een soort rummikub. Helaas konden we niet winnen, aangezien ik heel erg snel was met het maken van Engelse woorden. Oftewel, ik moest gewoon nog een beetje inkomen!

Zaterdag begon onze eerste training om 8 uur 's ochtends. We moesten de beep test lopen en dat was pittiger dan ik dacht. Uiteindelijk was m'n score in ieder geval boven hetgeen dat ze minimaal verwachtten, dus ik was wel tevreden. Vervolgens werd er nog 2,5 uur training achteraan geplakt en na alle drills en oefenwedstrijdjes was ik toch best moe! Diezelfde dag hadden we 's avonds nog een keer training. Mijn eerst nacht in mijn nieuwe bed was geen succes, ik kreeg enorme spierpijn en zondag was het nogal moeilijk om op te staan. Toch had ik geen keus want er stonden natuurlijk weer twee trainingen op het programma. Ik heb me nog nooit zo verzuurd gevoeld, en toch moesten we doorgaan... Dat was even pittig, maar iedereen moet het doen, en je doet het dan vervolgens ook als 'team'.

Op maandag was het heel de dag aan het regenen en hebben we binnen conditietraining gedaan. Dat was vrij zwaar, doordat er geen frisse lucht was. Op dinsdag gingen we naar Princeton, dat is ongeveer een kwartiertje rijden en daar gingen we op het veld van Princeton U trainen. Dat was echt de hemel, want dit was hetzelfde veld als in Nederland. Op mijn college hebben ze namelijk hoger kunstgras waarop ze hockeyen. In het begin was het echt een ramp, en sloeg ik over iedere bal heen, maar ik begin er langzaam maar zeker wel aan te wennen. En ik zie het nu alleen maar als een voordeel, aangezien ik op beide velden goed kan spelen (alhoewel ik natuurlijk wel super blij ben als ik zie dat de wedstrijd op een normaal waterveld is). Op dinsdag zijn mijn ouders nog komen kijken en hebben we afscheid genomen. Zij gingen nog een aantal dagen naar NY (ja, zonder mij...)..

Op woensdag zijn we met een aantal sushi liefhebbers naar princeton gereden en hebben we sushi gehaald . Vervolgens zijn we naar een parkje met tafels en stoelen gegaan en hebben we een grote tafel gemaakt en gezellig gegeten. Daarna heb ik voor de tweede keer het lekkerste ijsje ooit op. Het is ijsyogurt en je mag zelf de smaak uitkiezen en vervolgens kan je er ALLES opgooien, van fruit, tot snikkels, tot m&m's, tot karamel saus, tot pindakaas.... Niet dat het heel gezond is, maar toch als je zoveel traint, kan zoiets af en toe wel!

Gisteren (zaterdag) hebben we onze eerste wedstrijd gespeeld tegen St Joseph op Drexel University (in Philadelphia). We speelden al om 9 uur en het is ongeveer 45 minuten rijden, dus iedereen moest al om 6 uur opstaan... Ik moest van te voren nog naar de fysio van ons team, omdat ik tijdens een van de trainingen op donderdag mijn hamstring had verrekt. Vrijdag hadden ze me al vrijgegeven, zodat ik een beetje rust zou hebben. Ik wist nog niet hoe het ging, maar ik wist wel dat ik in de basis mocht beginnen. Tijdens het inlopen had ik nergens last van, maar tijdens de wedstrijd kwam de pijn opeens weer terug. Ik kon echt niet meer rennen zoals altijd, en m'n coach haalde me er na 10 minuten dus ook al uit. Na 5 minuten stretchen wilde ze het toch nog een keer proberen, maar ook die keer hield ik het niet langer dan 10 minuten vol. Ik baalde heel erg, aangezien ik zo blij was en hard gewerkt had om te mogen beginnen. Maar na een goed gesprek met m'n States Moeder (moeder van Rachel) bedacht ik toch dat dat maar een oefenwedstrijd was. De echte wedstrijden zijn veel belangrijker. Ze gaan er echt vanuit dat we dit jaar goed gaan presteren en ook heel wat kunnen bereiken. Ik vind ook zeker niet dat ons team slecht is. We hebben in totaal 22 spelers (heel veel, I know), maar het is wel duidelijk wie er kans maken om veel te spelen, en de 11 die in het veld staan, zijn dan ook zeker niet slecht! Even terug naar de wedstrijd, uiteindelijk hebben we met 5-1 gewonnen. Iedereen zal nu denken; JA SUPER GOED! Maar mijn coach was echt alles behalve tevreden. Ze vond dat ze niet in 'shape' waren en dat we niet lieten zien dat we echt wilden winnen... Ik moet toegeven dat ze wel een beetje gelijk had, maar ze deden echt of we hadden verloren. Iedereen was daardoor ook heel bang voor de training van vandaag (zondag)....

Vandaag hadden we 1 training op het programma staan van 5-7 uur. Om 3 uur gingen we met heel het team de wedstrijd kijken. Het was wel fijn om te evalueren wat er niet goed ging gisteren. Het was natuurlijk ook pas de allereerste wedstrijd en je kan ook niet verwachten dat alles dan vlekkeloos verloopt. Na het film kijken, wilden we gaan inlopen, maar begon het hard te onweren. We mochten dus absoluut niet het veld op en hebben eerst een half uur zitten niksen, voordat coach kwam en vertelde dat we dan maar binnen conditietraining zouden gaan doen.... Iedereen was zo happy, not.... We werden in drie groepen verdeeld en mijn eerste opdracht begon bij de trappen. Er was een trappenhuis en we moesten 4 minuten lang op en neer op de trappen. Ik vond het echt dodelijk vermoeiend. Daarna moesten we wat voetenwerk doen, ook voor 4 minuten en daarna kwam ik erachter dat er nog een trappenhuis was, waar we dus precies hetzelfde als de eerste keer moesten doen, ook voor 4 minuten. Nadat dat klaar was, was iedereen opgelucht en dachten we dat we klaar waren, maar helaas... niet dus! We moesten alle opdrachten nog een keer doen, maar dan 2 minuten. Na deze ervaring met geweldige trappen, kan ik echt geen trap meer zien. Ik heb het wel overleefd, en ik denk dat de meeste mensen van het team het vermoeiender vonden dan ik... Ons groepje kon nog wel lachen tussendoor!
Al met al was het ook minder vermoeiend dan ik had verwacht, coach was na de wedstrijd namelijk echt niet blij... Maar ik moet natuurlijk niet te vroeg juichen, komende zaterdag beginnen de echte wedstrijden en voor die tijd moeten we dus WEL in shape zijn.... Dus we mogen vast nog veel rennen. Gelukkig hebben we de komende week telkens maar 1 keer per dag training, het ergste zit er nu op van preseason. :)

Dit was mijn update van de afgelopen week, misschien komt het niet helemaal naar voren, maar het was echt zwaaaaaar, zwaarder dan ik had verwacht, maar toch heb ik het super naar m'n zin! Ik kan het heel goed met m'n roomie vinden en de andere meisjes uit het team zijn ook super, het is net een grote familie! Gelukkig kan ik hier ook altijd bij de familie van Rachel terecht, 4 september ga ik met haar mee naar huis, want dan hebben we een dag vrij! Ook zijn we al gaan lunchen met z'n haar gezin en dat was ook heel gezellig! Dus ik denk dat het allemaal wel goed gaat komen hier! Ik kan alleen geen salade en pasta meer zien als ik straks thuiskom... Dat kan ik jullie na 1 week al vertellen, best snel toch?!

Tot snel!

Love,

Eefje
FJ
Effie
Eef

(Ik heb al wat leuke nieuwe nicknames)